ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 5680 (4/8/26)

 

 ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ 5680 (4/8/26)

Τα σχόλια με μπλέ γράμματα και με σιέλ υπογραμμιση, όπου και αν υπάρχουν, είναι δικά μου.

Η «ΕΝΔΕΚΑΔΑ» ( + ) ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

      1)     ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (4/8/2026)

2)     ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ( 4 AYΓΟΥΣΤΟΥ )

3)     ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ (3/8/2026) Γεώργιος Επιτήδειος

4)     Οι ιστορίες της Βάβως «Τότε που οι διατροφικές συνήθειες προερχόταν από τη φύση»..

5)     Τα «δώρα» του Ν.Τραμπ στον βασιλιά του Μαρόκο: Αναγνώριση της κυριαρχίας στην Δ.Σαχάρα και ψήφισμα για Θέουτα..

6)     Ασύλληπτη πρόκληση Ζελένσκι κατά της Ελλάδας

7)     Θεσσαλονίκη: Κοιμήθηκαν έξω από το ΑΤ Τούμπας για να βγάλουν διαβατήριο με την παλιά ταυτότητα..

8)     Δουλικό «ναί» Γεραπετρίτη στήν ἄρση ἀπομονώσεως τῶν Κατεχομένων..

9)     Θέουτα: Πώς 3.000 Ισπανοί σταμάτησαν την εισβολή 50.000 λαθρομεταναστών σε 12 ώρες – Η Ισπανία θα βομβάρδιζε το Μαρόκο!..

10)  Η διπλή κατάρρευση ενός νησιωτικού οικοσυστήματος: 7.080 στρέμματα καμένης γης και ένας ξεπουλημένος πολιτισμός..

11)  Πυροσβεστική: 33 συλλήψεις σε πέντε ημέρες για για πυρκαγιές – Εξιχνιάστηκαν τα αίτια στις μεγάλες φωτιές.

12)  Ρωμανός Δ΄ Διογένης. Η Μάχη του Μαντζικέρτ (1071)

13)  Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805 – 1875)

14)  ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ 4 Αυγούστου

ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ (4/8/2026)

 ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ( 4 AYΓΟΥΣΤΟΥ )

 ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Ύμνος εις την Ελευθερίαν (1823)

Η Δικτατορία της 4ης Αυγούστου (1936)

Νικηφόρος Βρεττάκος (1911 – 1991)

Των εν Εφέσω επτά παίδων

Λούις Άρμστρονγκ: (1900 – 1971) Ο κορυφαίος τρομπετίστας της τζαζ

Γιάσερ Αραφάτ (1929 – 2004)

Τζον Βεν (1834 – 1923)

Η ιστορία της σαμπάνιας (1693)

Μπέτυ Αρβανίτη (1939 - )

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου (1926 - )

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ (3/8/2026)

 

Οι ιστορίες της Βάβως «Τότε που οι διατροφικές συνήθειες προερχόταν από τη φύση»

 ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Τα «δώρα» του Ν.Τραμπ στον βασιλιά του Μαρόκο: Αναγνώριση της κυριαρχίας στην Δ.Σαχάρα και ψήφισμα για Θέουτα

 ΔΙΕΘΝΗ ΘΕΜΑΤΑ

Ασύλληπτη πρόκληση Ζελένσκι κατά της Ελλάδας

 ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ

Θεσσαλονίκη: Κοιμήθηκαν έξω από το ΑΤ Τούμπας για να βγάλουν διαβατήριο με την παλιά ταυτότητα

 ΕΔΩ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Δουλικό «ναί» Γεραπετρίτη στήν ἄρση ἀπομονώσεως τῶν Κατεχομένων

 ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Θέουτα: Πώς 3.000 Ισπανοί σταμάτησαν την εισβολή 50.000 λαθρομεταναστών σε 12 ώρες – Η Ισπανία θα βομβάρδιζε το Μαρόκο!

 ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Η διπλή κατάρρευση ενός νησιωτικού οικοσυστήματος: 7.080 στρέμματα καμένης γης και ένας ξεπουλημένος πολιτισμός

 ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΑ

Πυροσβεστική: 33 συλλήψεις σε πέντε ημέρες για πυρκαγιές – Εξιχνιάστηκαν τα αίτια στις μεγάλες φωτιές

 ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΧΕΤΙΚΑ

Ρωμανός Δ΄ Διογένης. Η Μάχη του Μαντζικέρτ

ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Ρωμανός Δ΄ Διογένης. Η Μάχη του Μαντζικέρτ

Άχ αυτοί οι Βυζαντινοί… 

http://el.wikipedia.org/

    Αυτοκράτορας της  Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης έμεινε στο θρόνο από το 1068 ως το 1071. Είναι γνωστός για την αποτυχημένη του προσπάθεια να ανορθώσει τις στρατιωτικές δυνάμεις της Αυτοκρατορίας, που οδήγησε στην καταστροφική Μάχη του Μαντζικέρτ.

    Γεννήθηκε το 1032  στην  Καππαδοκία και καταγόταν από οικογένεια γαιοκτημόνων. Διακρίθηκε ως στρατιωτικός διοικητής στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα και του Ισαάκιου Α΄ Κομνηνού. Μάλιστα το 1064 ως διοικητής της Σερδικής (Σόφια) απώθησε τους  Πετσενέγους  επιδρομείς των Βαλκανίων.

    Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα, η νεαρή χήρα του Ευδοκία, αποφάσισε να παντρευτεί, παρά τον όρκο της στον άντρα της λίγο πριν πεθάνει να μην ξαναπαντρευτεί ποτέ. Σύντομα κατόρθωσε να πείσει τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως να την απαλλάξει από τη δέσμευσή της, ενώ ταυτόχρονα επέλεξε ως νέο της σύζυγο έναν ευγενή απόγονο στρατιωτικής οικογένειας από την Καππαδοκία, γενναίο και ικανό στρατηλάτη, ταυτόχρονα όμως ισχυρογνώμονα και συχνά βίαιο, το Ρωμανό Δ΄ Διογένη. Φαίνεται ότι βασικό κριτήριο στην επιλογή του Ρωμανού από την Ευδοκία ήταν όχι μόνο η προσωπικότητα του Ρωμανού, αλλά και η συναίσθηση από πλευράς της, του κινδύνου που αντιμετώπιζε το κράτος υπό την απειλή των εξωτερικών εχθρών του και τη διάλυση του στρατού.

    Υπό διωγμό τον καιρό του Δούκα, ο Ρωμανός είχε αντιληφθεί έγκαιρα τον τουρκικό κίνδυνο. Αμέσως μετά το γάμο και τη στέψη του, ξεκίνησε προσπάθεια ανασυγκρότησης του βυζαντινού στρατεύματος. Ο Ρωμανός για να ενδυναμώσει το ρωμαικό στράτευμα στρατολόγησε, εκπαίδευσε και τοποθέτησε σε όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας, μισθφόρους που συνολικά αριθμούσανε τους 100.000. Οι καταγωγή αυτών ήταν από την Ιβηρία της Αρμενίας, ήταν Σλάβοι, Τουρκομάνοι,  Χαζάροι,  Γότθοι,  Αλανοί, Κουμάνοι, Πετσενέγοι, Φράγκοι και Νορμανδοί. Σύντομα όμως, έγινε στόχος των αριστοκρατών της Κωνσταντινούπολης, του Μιχαήλ Ψελλού, εκπρόσωπου του κατεστημένου της Πρωτεύουσας, αλλά κυρίως της οικογένειας των Δουκών, που προόριζαν τον ανιψιό του Κωνσταντίνου και γιό της Ευδοκίας,  Μιχαήλ για διάδοχο.

    Το 1068 και 1069 τον βρίσκει να πραγματοποιεί εκστρατείες στα ανατολικά σε αναζήτηση του Τούρκου πολέμαρχου Αλπ Αρσλάν. Είναι εκπληκτικό το ότι παρά την κακή κατάσταση του στρατού, είχε κάποιες επιτυχίες στα μέτωπα. Παρ’ όλα αυτά δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους Τούρκους όπως επιθυμούσε, δηλαδή σε μάχη εκ παρατάξεως. Είναι γεγονός ότι βασικός στόχος των Τούρκων ήταν η Αίγυπτος, βάσει θρησκευτικών διαφορών με τους Φατιμίδες, και όχι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Στην πορεία όμως ο Αλπ Αρσλάν αναγκάστηκε για διάφορους λόγους να στραφεί κατά του Ρωμανού, ο οποίος προσπαθούσε να επανακτήσει την Αρμενία και να εξασφαλίσει τα ανατολικά σύνορα. Διάφορες συμφωνίες που έκαναν είχαν χαρακτήρα προσωρινής εκεχειρίας, μέχρι την αναμενόμενη από τις δύο πλευρές και αναπόφευκτη τελική σύγκρουση. Κάποια στιγμή το 1070, ο Ρωμανός χώρισε το στράτευμα σε δύο περίπου ίσα τμήματα, στέλνοντάς το ένα υπό το στρατηγό Ιωσήφ Ταρχανειώτη σε χωριστή αναζήτηση του εχθρού. Δυστυχώς το τμήμα αυτό του στρατεύματος εξαφανίστηκε ξαφνικά κοντά στη Μελιτηνή, χωρίς να γίνει ποτέ γνωστό το γιατί. Πιθανότερη εξήγηση είναι ότι επειδή αποτελείτο από ξένους μισθοφόρους, απλά διαλύθηκε μετά την απομάκρυνση από την ηγεσία του Ρωμανού, γιατί οι στρατιώτες ήταν κακοπληρωμένοι.

Η Μάχη του Μαντζικέρτ

    Τελικά, ο Ρωμανός φτάνει το καλοκαίρι του 1071 στην περιοχή της πόλης Μάντζικερτ. Εκεί, αφού απορρίπτει τις προτάσεις εκεχειρίας του Αρσλάν, προετοιμάζεται για μάχη. Έτσι, την Παρασκευή 26 Αυγούστου του 1071, λαμβάνει χώρα η μάχη που υποθήκευσε το μέλλον της Ρωμιοσύνης και του Ελληνισμού στην Ανατολία. Αν και η μάχη ξεκίνησε με καλές προοπτικές για τους Ρωμαίους, ο εχθρός επιμελώς απέφευγε την κατά μέτωπο σύγκρουση, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τους Ρωμαίους με ένα είδος ανορθόδοξου πολέμου. Κατά το δειλινό, και ενώ δεν είχε γίνει ουσιαστική μάχη, ένα σήμα επιστροφής του Ρωμανού, προκάλεσε σύγχυση στο στράτευμα. Τη σύγχυση πιθανόν ενέτειναν οι προδοτικές φήμες που διέδωσε ο στρατηγός  Ανδρόνικος Δούκας για συντριβή της εμπροσθοφυλακής. Το χάος που επακολούθησε έδωσε τη δυνατότητα στον ικανότατο και οξύνου Τούρκο φύλαρχο να εξαπολύσει αντεπίθεση και να συντρίψει τους Ρωμαίους, συλλαμβάνοντας τον ίδιο τον Αυτοκράτορα και πετυχαίνοντας αναπάντεχα περίτρανη νίκη. ‘’Φόρεσε λοιπόν την πανοπλία του, γύμνωσε το ξίφος εναντίον των εχθρών και σκότωσε πλήθος βαρβάρους και άλλους τόσους έτρεψε σε φυγή . Εν συνεχεία όμως εκείνοι, που έβαλλαν εναντίον του, τον αναγνώρισαν και τον περικύκλωσαν. Τότε πληγωμένος γλιστράει από το άλογο και πιάνεται αιχμάλωτος. Ο Βασιλιάς των Ρωμαίων οδηγείται δορυάλωτος στους εχθρούς και το στράτευμα διαλύεται. Λίγοι ήταν αυτοί που διέφυγαν. και οι περισσότεροι είτε πέρασαν δια στόματος μαχαίρας είτε αιχμαλωτίσθηκαν’’.

    Η απώλεια της Ανατολίας, βασικού τροφοδότη σε έμψυχο υλικό και τρόφιμα, σημαίνει την ανεπανόρθωτη αποδυνάμωση του κορμού του κράτους, που αν και μπόρεσε να ορθοποδήσει, ποτέ ξανά δεν έφτασε τα επίπεδα ακμής της δυναστείας των Μακεδόνων.

    Ακόμα και την ύστατη ώρα, το κακό θα μπορούσε να είχε αποσοβηθεί. Ο Αλπ Αρσλάν, για στρατηγικούς λόγους, πρότεινε όρους ειρήνης μάλλον ευνοϊκούς στο Ρωμανό, και τον άφησε ελεύθερο. Στην πρωτεύουσα όμως και πριν την επιστροφή του αυτοκράτορα, οι εχθροί του με αρχηγό τον Ιωάννη Δούκα, και επηρεαζόμενοι από τον Μιχαήλ Ψελλό, με πρόφαση την ήττα του Ρωμανού έστεψαν βασιλέα το Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα. Απέρριψαν κοντόφθαλμα και ασυζητητί τους όρους του Αρσλάν, πολιτική που καταδεικνύει τόσο την έλλειψη διορατικότητας, όσο και την άσβεστη προσωπική τους φιλοδοξία. Η Ευδοκία εξορίστηκε σε μοναστήρι στην Πρίγκηπο.

    Κατά την επιστροφή του ο Ρωμανός δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Δοκίμασε να ανακαταλάβει το θρόνο του αλλά ηττήθηκε στη μάχη της Αμάσειας από τον ιδιωτικό στρατό του Ιωάννη Δούκα και λίγους μήνες μετά παραδόθηκε στον Ανδρόνικο Δούκα. Συνελήφθη, τυφλώθηκε με βάναυσο τρόπο, εξορίστηκε στην Πρώτη της Προποντίδας και τελικά πέθανε λίγο αργότερα, το καλοκαίρι του, στις 4 Αυγούστου του 1072.